Een dag op South Water Caye
Na een boottocht van 40 minuten vanuit Hopkins doemt aan de horizon een groepje felgroene palmbomen op, gevolgd door kleine houten hutjes en een aanlegsteiger die ons gelukkigen verwelkomt. “Het lijkt wel een ansichtkaart,” merkt Max, die over de reling van de boot leunt, in het Duits op. Het met palmbomen bezaaide eiland – iets meer dan 1,6 hectare groot – lijkt inderdaad rechtstreeks uit een draaiende stand in de souvenirwinkels te komen. Iedereen verdringt zich op de boeg van de boot, te betoverd om niet meteen hun camera’s te grijpen in een poging een foto te maken die South Water Caye recht doet.
South Water Caye
Terwijl de boot aanmeert, zweven pelikanen boven ons hoofd voordat ze met een plons naast ons neerkomen en op het water dobberen. „Ik kan niet geloven hoe helder het water is!”, zegt Aly, waarna ze zich bij de rest voegt die van boord gaat en opgewonden de steiger afloopt. Op een paar gasten na is deze kant van het eiland helemaal voor ons. Een voordeel van een bezoek in het 'regenseizoen'. We volgen de gidsen naar de andere kant van het eiland (ongeveer een minuut lopen) terwijl hij ons de snorkelinstructies uitlegt. "Het rif ligt vrij dichtbij", vertelt de gids ons en legt uit hoe we er op de juiste manier omheen moeten zwemmen, zodat we de koralen niet beschadigen, een regel die niet alleen op het rif geldt, maar ook voor het zeeleven. Met onze maskers en vinnen aan trekken we het heldere water in. Meerdere kleine bubbels vertalen zich in kreten van opwinding wanneer we een paling of een kreeft zien.
Na ongeveer een half uur keren we terug naar het ansichtkaartachtige eiland, klaar voor een stevige maaltijd. Er staat ons heerlijke rijst met bonen te wachten en het uitzicht tijdens de lunch is ongeëvenaard. In de verte peddelt Juan op zijn paddleboard over het spiegelgladde water; de enige verstoring wordt gevormd door pelikanen die af en toe in het water duiken om een vis te pakken (het is tenslotte lunchtijd). Sommigen van ons trekken eropuit om het eiland te verkennen, terwijl anderen zich nestelen in een van de hangmatten die langs de kustlijn staan.
…Maar wacht, er is nog meer
“Tijd om te gaan!”, zegt de gids, en de teleurgestelde gezichten lichten snel op als hij ons vertelt dat we vlakbij nog een snorkelstop hebben. We nemen afscheid van South Water Caye en komen vijf minuten later aan op een andere plek die bekendstaat om zijn prachtige koralen. We springen het water in en volgen het zwarte reddingsvest van de gids terwijl hij wijst en weer boven komt om ons te vertellen over de verschillende soorten koralen en vissen die zich daar beneden bevinden. Kleurrijke papegaaivissen knabbelen aan het koraal en kleine kwallen drijven vlak langs onze gezichten.
Er duikt een gemaskerd hoofd op, dat krachtig naar het wateroppervlak wijst. Iedereen duikt onder om een enorme adelaarsrog te zien die rustig voorbij drijft. De grootsheid van niet alleen het dier, maar ook van het moment, ontgaat niemand. We volgen de adelaarsrog op respectvolle afstand en kijken toe hoe hij van ons wegzwemt.
Voor we het weten is er een uur voorbij en zitten we weer op de boot, nog niet helemaal klaar om te vertrekken. Een snorkelavontuur om nooit te vergeten, dat is zeker.
