Cacaoroute-tour
Het zuiden van Belize heeft van nature een afgelegen karakter. De kleine dorpen en stadjes hebben zelden verharde straten, behalve de hoofdwegen. Toch overheerst het groen hier meer dan de bewoners.
Onze locatie: Punta Gorda, district Toledo (grenzend aan Guatemala en Honduras).
Het avontuur:
Je zou denken dat een tocht van anderhalf uur door de jungle van Belize, waar het ’s middags meestal 35 graden Celsius is, een ondraaglijke opgave zou zijn, maar het bleek juist heel rustgevend te zijn.
"Het land voorziet in alles" is een veelgehoorde uitdrukking in deze streek, en we hebben de betekenis ervan aan den lijve ondervonden. Van koele, schaduwrijke plekjes om uit te rusten tot voedzaam fruit voor een welkome energieboost: we hebben er zonder enige klacht van genoten!
Als je niet genoeg beweging hebt gehad, kan het terrein wat uitdagender zijn. Maar als je goed uitgerust bent, gekleed in een spijkerbroek, sportschoenen en een poloshirt, en een tas met onmisbare spullen voor de jungle bij je hebt, kan het wel eens een leuke wandeling worden!
- Water
- Camera
- Snoepreep
- Insectenspray
- Lap
De gids die het verschil maakte:
Het was alsof we op een andere planeet waren beland. De route was omgeven door weelderige vegetatie en een rijke fauna. Samen met vijf andere toeristen en onze gids, de bekende Eladio Pop (een slanke Maya-afstammeling van niet meer dan 1,45 meter), hebben we onderweg ontzettend veel gelachen.
Eladio bewoog zich met zoveel gratie en behendigheid door de jungle terwijl hij uitleg gaf over de gezondheidsvoordelen van een aantal planten, en met name de cacaoboom en de vrucht ervan.
Zijn passen werden steeds sneller, en de opwinding in zijn stem werkte aanstekelijk.
Zie je, bezoekers verwelkomen in zijn „achtertuin“ was voor hem toch een waar genoegen.
De (ongerepte) jungles van Belize waren anders dan alle jungles waar ik eerder als backpacker doorheen ben getrokken, wetende dat er duizenden jaren geleden oude Maya-gemeenschappen leefden die van deze vegetatie leefden en cacaobonen gebruikten om goud te verhandelen.
De oude Maya-beschaving:
- Ze aten cacao in verschillende vormen als onderdeel van hun dagelijkse voeding.
- Men geloofde dat cacao de vruchtbaarheid bevorderde en de gezondheid verbeterde.
- Er werd cacao verhandeld (dat was hun „oude“).
Over de cacaovrucht:
Overal zie je cacaobomen die de smakelijke, levensnoodzakelijke vruchten dragen.
Het heeft een lichtzoete smaak. Het wordt ongeveer 12 tot 30 cm lang en zo’n 12 cm breed. De schil van deze vrucht is oranje of bruin van kleur, met een wit, vlezig binnenste dat gevuld is met cacaobonen.
Fascinerende ontdekkingen:
Deze jungles bieden eindeloze ontdekkingen. Een van die ontdekkingen was een ongerepte zoetwaterbeek die voor een verkoelende onderbreking van de tocht zorgde. Het water was drinkbaar en had een bijna ijskoude temperatuur; het smaakte verfrissender dan het gezuiverde water dat in de winkel te koop is.
Een verrassingsbezoek:
Voor we het wisten, was het pad voorbij en stond het huis van Pop boven op de heuvel. Hij nodigde ons uit om zijn familie te ontmoeten, die allemaal buiten stond om ons te verwelkomen, vergezeld van een rijke en betoverende geur.
Met dank aan mevrouw Pop: de geur kwam van de cacaobonen die werden geroosterd op een geïmproviseerd fornuis (ook wel ‘vuurhaard’ genoemd), dat in de open binnenplaats aan de grond was vastgezet. Een platte ijzeren plaat boven de vlammen diende als bakplaat voor de cacaobonen.
Zo maak je warme chocolademelk… helemaal zelf!
Stap 1.Rooster de zaden die uit de eetbare cacaovrucht zijn gehaald.
Stap 2.Breek de buitenste schil van de geroosterde noten open met een molen of een kalkstenen blok, zodat de noot erin tevoorschijn komt.
Stap 3.Doe het zaad in een molen of rasp het met de hand op een stenen plaat met behulp van een stenen stamper. Zo ontstaat een rauwe, gladde, donkere pasta.
Stap 4. Voeg heet water toe voor een vers kopje chocolade- of cacaodrank. Voeg honing toe voor chocoladelekkernijen.
Eladio voegde eraan toe dat hij en zijn vrouw dankzij hun dagelijkse portie cacao gezond en zeer vruchtbaar zijn, waarbij hij zinspeelde op de grote familie die tijdens dit gesprek aandachtig en stil aanwezig was.
We kregen ook de kans om verschillende kruidendrankjes te proeven die op de tafel buiten (in het midden) stonden.
De tijd leek voorbij te zijn gevlogen toen we afscheid moesten nemen en weer naar huis gingen. Het bezoek duurde van begin tot eind iets meer dan twee uur. Toen we vertrokken, zei Eladio: „Ik hoop dat jullie het allemaal leuk hebben gehad en veel hebben geleerd over onze thuisbasis. Ik hoop ook dat jullie jullie kennis over de schoonheid van deze jungles en het belang van het behoud ervan voor toekomstige generaties met iedereen zullen delen. Kom zeker nog eens langs!”
Dat hoefde hij niet te vragen. Deze ervaring zou me voor altijd bijblijven.
